دست نیافتنی

خداحافظ همین حالا

همین حالا که من تنهام

خدا حافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام

خدا حافظ کمی غمگین به یاد اون همه تردید

به یاد آسمونی که منو از چشم تو میدید

اگه گفتم خدا حافظ نه اینکه رفتنت سادست

نه اینکه می شه باور کرد دوباره آخر جادست

خداحافظ واسه اینکه نبندی دل به رویاها

بدونی بی تو و با تو همینه رسم این دنیا

خداحافظ ... خدا حافظ ... همین حالا

موندن هرگز .............خداحافظ

هر چی آرزوی خوبه مال تو
          هر چی که خاطره داری مال من

                      اون روزای عاشقونه مال تو
                               این شبای بی قراری مال من

                                        منمو حسرت با تو ما شدن
                                              تویی و بدون من رها شدن

                                                         آخره غربت دنیاست مگه نه
                                                                      اول دوراهی اشنا شدن

                                          تو نگاه آخر تو آسمون خونه نشین بود
                                   دلتو شکسته بودن همه قصه همین بود

                             می تونستم با تو باشم مثل سایه مثل رویا
                      اما بیدارم و بی تو مثل تو تنهای تنها


                        هرچی آرزوی خوبه مال تو
               هرچی کا خاطره داری مال من

        اون روزای عاشقونه مال تو
این شبای بی قراری مال من

پشت سر همه غریبه

 روبرو دیدم فریبه

اما فکر کردم کنارم

شونه های یه رفیقه

داشتم اشتباه می کردم

تو رفیق من نبودی

من تا آخر با تو بودم

تو از اولم نبودی....

نوش جونت اگه بردی  

تورو هیچ وقت نشناختم

نوش جونم اگه باختم

تو منو ساده گرفتی

 زدی رفتی

مفتی مفتی

داشتم اشتباه می کردم

 تو عاشق من نبودی

نوش جونت اگه بردی  

نوش جونم اگه باختم

   

هیچ فکر نمیکردم

به جرم عاشقی اینگونه مجازات شوم

دیگر کسی به سراغم نخواهد آمد

قلبم شتابان می زند

... شمارش معکوس برای انفجار در سینه ام

و من تنهایی خویش را در آغوش می کشم

تنها مانده ام

تنهای تنها ...

هر روز در برابر چشمانم مر دی در آیینه می میرد

بگذار غرق شوم!

غرق شوم در اين دريا.

بگذار در اين دريا غرق شوم.

مگذار!

مگذار ياريم كنند.

مگذار كسي ياريم كند.

بگو!

بگو به ياريم نيايد.

بگو كسي به ياريم نيايد.

بگو!

بگو اگر كسي آمد،

تنها، دست كسي را مي گيرم

كه مرا همراهي كند.

كه با من غرق شود.

كه با من غرق شود،

در اين درياي بي كرانه.

تا اعماق ابديت

مرغ دريايی!

ای که روشنگر تاريکی شب های منی

با دلازاری خودبز دلارای منی

دوری از ديده ودر منظر دل پيدايی

روز وشب همره بيداری و رؤيای منی

تو بهاری؛به لطافت همه تن مهتابی

نفس صبحی و روشنگر شب های منی

بوسه ی گرمم و بر سرخی لب های توام

واژه ی ‌عشقی ودر شعر فريبای منی

لب جانبخش گل آميزينه بر لب من

در تنم روح بدم؛ای که مسيحای منی

مرغ دريايی ام وتشنه ی طوفان وصال

بگشا حلقه ی آغوش که دريای منی       

       هیچ کس به دلش نمیتونه یاد بده که نشکنه.. ولی حد اقل من یادش

دادم وقتی شکست لبه تیزش دست اونی رو شکسته نبره!!!

این همه دربه دری تو قلب من قیامته

چه فایده داره زندگی این انتهای طاقته

از این همه در به دری به لب رسیده جون من

به داد من نمیرسه خدای  اسمون من

دلم گرفت از اسمون  هم از زمین هم از زمون

تو زندگیم چقدر غمه دلم گرفته از همه

ای روزگار لعنتی تلخه بهت هر چی بگم 

من به زمین و اسمون طرح رفاقت نمیدم

هوای خانه چه دلگیر می شود گاهی
از این زمانه دلم سیر می شود گاهی
عقاب تیز پر دشتهای استغنا
اسیر پنجهء تقدیر می شود گاهی
صدای زمزمهء عاشقانه آزادی
فغان و نالهء شبگیر می شود گاهی
نگاهِ مردم بیگانه در دل غربت
به چَشمِ خستهء من تیر می شود گاهی
مبر ز موی سپیدمگمان به عمر دراز
جوان ز حادثه ای پیر می شود گاهی
بگو اگر چه به جایی نمی رسد فریاد
کلام حق دمِ شمشیر می شود گاهی
بگیر دست مرا آشنای درد بگیر
مگو چنین و چنان، دیر می شود گاهی
به سوی خویش مرا می کشد چه خون و چه خاک
محبّت است که زنجیر می شود گاهی

تو یه تاک قد کشیده
پا گرفتی روی سینه‌ام
واسه پا گرفتن تو
عمریه که من زمینم
راز قد کشیدنت رو
عمریه دارم میبینم
داری میرسی بخورشید
ولی من بازم همینم
میزنن چوب زیر ساقه‌ات،
واسه لحظه های رستن
ریختن آب زیر پاهات
هی منو شستن و شستن
توي سرما و تو گرما،
واسه تو نجاتم عمری
تو هجوم باد وحشی،
سپر بلاتم عمری

آدما هجوم آوردن،
برگای سبزتو بردن
توی پاییز و زمستون
ساقه تو به من سپردن
سنگینیت رو سینه من،
سایهتم نصیب مردم
میوه هاتم آخر سر
که میشن قسمت هر خم

نه دیگه پا میشم این بار،
خالی از هر شک و تردید
میرم اون بالا ها مغرور،
تا بشینم جای خورشید
تن به سایه ها نمیدم
بسه هر چی سختی دیدم
انقدر زجر کشیدم
تا به آرزوم رسیدم
بذار آدما بدونن
میشه بیهوده نپوسید
میشه خورشید شد و تابید
میشه آسمونو بوسید

فاصله يه حرف سادس، بين ديدن و نديدن
بگو صرفه با کدومه، شنيدن يا نشنيدن ؟

ما مي‌خواستيم از درختا کاغذ و قلم بسازيم
بنويسيم تا بمونيم پشت سايه جون نبازيم
آينه ها اونجا نبودن تا ببينيم که چه زشتيم
رو درخت با نوک خنجر «زنده باد درخت» نوشتيم
زنگ خوش صداي تفريح واسمون زنگ خطر شد
همه چوباي جنگل، دسته تيغ تبر شد

فاصله يه حرف سادس، بين ديدن و نديدن
بگو صرفه با کدومه، شنيدن يا نشنيدن ؟

اگه حرفمو شنيدي جنگل رو نده به پاييز
کاري کن درخت باغچه تن نده به خنجر تيز
با جونه ها يکي شو قد بکش نگو که سخته
جنگل تازه به پا کن هر يه آدم يه درخته

فاصله يه حرف سادس، بين ديدن و نديدن
بگو صرفه با کدومه، شنيدن يا نشنيدن ؟
فاصله يه حرف سادس، بين ديدن و نديدن
بگو صرفه با کدومه، شنيدن يا نشنيدن ؟


ما مي‌خواستيم از درختا کاغذ و قلم بسازيم
بنويسيم تا بمونيم پشت سايه جون نبازيم
آينه ها اونجا نبودن تا ببينيم که چه زشتيم
رو درخت با نوک خنجر «زنده باد درخت» نوشتيم
زنگ خوش صداي تفريح واسمون زنگ خطر شد
همه چوباي جنگل، دسته تيغ تبر شد

فاصله يه حرف سادس، بين ديدن و نديدن
بگو صرفه با کدومه، شنيدن يا نشنيدن ؟
فاصله يه حرف سادس، بين ديدن و نديدن
بگو صرفه با کدومه، شنيدن يا نشنيدن ؟

اگه از عشق ميشه قصه نوشت
ميشه از عشق تو گفت
ميشه با ستاره هاي چشم تو
مغرب نو مشرق نو برپا کرد
ميشه از برق نگات
خورشيد و خاکستر کرد
ميشه از گندمياي سر زلفت
يه عالم شعر نوشت
آره
از عشق تو ديوونگي هم عالميه
آره از عشق تو مردن داره
ميشه از عشق تو مرد و
ديگه از دست همه راحت شد
ميشه از عشق تو مرد و
ديگه از دست تو هم راحت شد
آره
از عشق تو ديوونگي هم عالميه
اگر از عشق ميشه قصه نوشت
ميشه از عشق تو گفت

من همون جزيره بودم
خاكي و صميمي وگرم
واسه عشق بازي موجا
قامتم يه بستر نرم
يه عزيز دوردونه بودم
پيش چشم خيس موجا
يه نگين سبز خالص
روي انگشتر دريا
تا كه يك روز تو رسيدي
توي قلبم پا گذاشتي
غصه هاي عاشقي رو
تو وجودم جا گذاشتي
زير رگبار نگاهت
دلم انگار زير و رو شد
براي داشتن عشقت
همه جونم آرزو شد
تا نفس كشيدي انگار
نفسم بريد توسينه
ابر وباد و دريا گفتن
حس آشقي همينه
اومدي تو سر نوشتم
بي بهونه پا گذاشتي
اما تا قايقي اومد
از من و دلم گذشتي
رفتي با قايق عشقت
سوي روشني فردا
من ودل اما نشستيم
چشم براهت لب دريا
ديگه رو خاك وجودم
نه گلي است نه درختي
لحضه هاي بي تو بودن
ميگذره اما به سختي
دل تنها و غريبم
داره اين گوشه ميمي
رهولي حتي وقت مردن
باز سراغت رو ميگيره
ميرسه روزي كه ديگه
قعر دريا ميشه خونم
اما تو درياي عشقت
باز يه گوشه أي ميمونه

                 و نگفتی که دلم می شکند

                                                  بعد بی مهری تو

تو به من خندیدی

                و ندیدی که مرا

                                بعد تو خنده بر روی لبها

                                                          چون نسیم می خشکد

تو به بی مهری به من خندیدی

                               و ندیدی اشکم پشت یک پرده راز

                                                               چه غریبانه به خود می بارد

تو به من خندیدی

                   من به این بخت سیاه

                                       و چه تلخ و غمبار

                                                       خنده ام بر عشقم

                                                                          خنده ام بر مرگم

                                                                                                             که کنون در گوری ،گوری از عاطفه ها

                                    خالی و سرد و سیاه

                                                  انتظارش به قیامت مانده

                  

وقتی دیگر رفت  من به انتظار آمدنش نشستم.....

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد من او را دوست داشتم.......

وقتی که او تمام کرد  من شروع کردم.....

وقتی او تمام شد   من آغاز شدم......

و چه سخت است تنها متولد شدن....

مثل تنها زندگی کردن است......

مثل غریبی تو غربت...مثل گشتن در دنیای سرگشتگی..

مثل سر به در و دیوار کوفتن...

به دنبال گشتن آنچه که نمی دانی به راستی چیست...

آنگاه که ازت می پرسند چیست غمت ...نگاهت  در سکوت خیره به نگاهی بماند....

......مثل زندگی ..مثل من   ..مثل آرزو

مثل تنها مردن!!!!!!!!!

         

 

قصه قصه قصه... قصه من قصه تو قصه دل بستن و شکسته شدن بی صدا

همونی که میخواستم از خدا شاهزاده قصه ها آهنگ ترانه ها صدای سکوتم خورشید شبهای من ماه قصه های من پری دریایی... جز به چشمای نازت وفا یعنی مرگ و فقط مرگ  همه بود و نبودم فقط تویی فقط تویی ... ساخته شد قصر رویایی همه هواش پر شد از عشق و محبت... صفا و صداقت... مهر و وفا... ملودی دوست دارم... نقش چشمای بارون زده ...کی اونجا منتظره؟؟؟ غم و غصه اینجا جایی نداره به دل عاشق هیچ دردی راهی نداره

حالا تو کویر و اسیری طوفان شده آه ه ه ه ه ه کمـــــــــــــــــــــــــــــــــــــک کمــــــــــک  کمـک.......      شده بود قصر رویاها خونه دورغ و ریا  تنها و بی کس حتی نبود تو اون کویر قفس همه چی رفت از دست فقط برای سادگی یه دل مست ... اون دیگه باخته بود نه به بازی به زندگی به عشق و دلدادگی رفیق لحظه هاش نشد همدم تنهایی هاش نشد الهی خراب بشه هر چی که به دروغ عشق و به زنجیر میکشه سکوت و فریاد میکنه خنده ها رو آه میکنه الهی خراب بشه خونه شیطون که نکنه این همه تو قالب لیلی آدمها رو مجنون...

سكوت دردناك است.اما در سكوت است كه همه چيز شكل ميگيرد،و در زندگي ما لحظه‌هايي هست كه تنها كار ما بايد انتظار باشد.درون هر چيز،در اعماق هستي،نيرويي است كه چيزي را ميبيند و ميشنود كه هنوز قادر به دركش نيستيم.هر آن چه امروز هستيم،از سكوت ديروز زاده شده.
ما بس تواناتر از آنيم كه مي‌انديشيم.لحظه‌هايي هست كه در آنها،يگانه راه آموختن،به كار نبردن هيچ ابتكاري،انجام ندادن هيچ كاري است.زيرا در اين لحظه‌هاي سكون،بخش نهان وجود ما فعال است و مي‌آموزد.
آنگاه كه شناخت نهان در روح،خود را مينماياند،از خود شگفت‌زده ميشويم و انگاره‌هاي ما از زمستان،به گل مينشينند،در حال سرودن نغمه‌هايي كه هرگز در رويا هم نشنيده‌ايم.
زندگي همواره بيشتر از آني به ما ميبخشد كه خود را سزاو

تقديم به آبی ترين آبی ها و سبز ترين سبزهام...........

اي آسمان ! باور مكن ، كاين پيكره محزون منم
 من نيستم ! من نيستم
 رفت عمر من ، از دست من
 اين عمر مست و پست من
 يك عمر با بخت بدش بگريستم ، بگريستم
 ليك عمر پاي اندرگلم
 باري نپسريد از دلم
 من چيستم ؟ من كيستم

روزگاري ، يك تبسم ،يك نگاه

خوش تر از گرماي صد آغوش بود

اين زمان بر هر كه دل بستم ، دريغ!

آتش آغوش او خاموش بود

براي تو كه محبتت را  چه عاشقانه از من دریغ  کردی.

برای تو که برای ندیدنم دلت نیامد که چشمان دلت را ببندی.

برای تو که مجبور شدی عبور از من را انتخاب کنی.

برای تو که به خاطر هم از هم گذشتیم.

فریاد از این همه بی کسی ٫ از این همه نا ملایمت ٫ از این همه غم ٫ سردی ٫ 

سکوت ٫ هجوم تاریکی. از اینکه روزی باهم می خندیدیم و روزی به قلب هم رحم نکردیم و از همه چیز گذشتیم حتی از این عشق شیشه ای .

می دانم که می دانی مجبور بودیم .مجبور بودیم . مجبور بودیم.

عذاب جاده ها آن راه نرفته ای که مرا به تو می رساند رهایم نمی کند.چه شور انگیز بود عبور از جاده ها بی خبر از اینکه چه چیزی در کمین مان بود .زمان پر التهاب سپری می شد . نفرین به سفر که هر چه کرد عبور از جاده بر سرمان آورد. حتی چشمان تر آسمان قلبمان هم نتوانست کاری کند . 

آخرین دیدار ٫ آخرین لبخند ٫ چه تلخ  ٫شیرین بود .چه نگاه پر معنی . فقط حق داشتیم با نگاه با هم حرف بزنیم . زبان مان را قفل سکوت تلسم کرده بود. چه تلخ و دردناک برای آخرین بار چشمهای بی گناه ما از  هم خداحافظی کردند . 

فریاد از این همه تحقیر . تحقیری که در چشم همه بود و من و تو آن را دیوانه وار می پرستیدیم و بی انتها خواستنی بود .تحقیری که سهم من و تو از با هم بودن ٫  از دوست داشتن بود . تو آن حس زیبای اعتماد ٫ صداقت ٫ مهربانی  ٫ گذشت و عشق بودی که همه را با هم داشتی . آرامشی که در نگاهت موج  می زد دیوانه کننده بود . تو آن صیاد ی بودی که با چشمانت شکار می کردی و من همچو ماهی لغزنده در پی گریز از این عشق بودم .شاید تو را نمی فهمیدم  شاید تو را ............

ولی اکنون در پس گذر زمان و با هر لحظه عبور از تو می فهمم که تو چه بودی  آن همیشه همراه من که از برای من از همه چیز خود گذشت .

فریاد از این همه حسرت .

کاش می شد لحظه ها را پس گرفت .

هم نفسم در عشق ورزیدن هم منطق را پیش می انداختی .منطقی که لبریز از دیوانگی و عشق بود و این مرا به سکوت به فکر وا می داشت که چه خواهد شد؟؟؟؟؟؟؟

آآآآآآآآآآآآآه چه بودی که من تو را اینقدر دیر شناختم .

از انتهای راه که با  ما  نباشد می ترسیدم . از تراژدی عشقمان گریزان بودم. یادمان باشد که برای هم و به خاطر هم از هم گذشتیم و این جدایی را سخت تر و تلخ تر می کرد .

چه سخت و جان گداز بود روزی که برای خداحافظی از من به من سلام کردی و من نمی دانستم .

فغان از آن روزان تاریک زندگی .

تو آن طوفان آرام و من چه غرنده ٫ چه تازنده و چه ترسان و تو چه نازک٫ چه مهربان و چه استوار از من گذشتی . هرگز نمی پذیرم که تو مرا......................

روزگار با  چهره ی زیبا و دوست داشتنی چه دیر به ما لبخند زد و چه زود و نابهنگام از ما روی برگرداند.تو می توانستی اشک هایت  را پنهان کنی ولی چشمانت راز دلت ٫ غم و حسرت دلت را فریاد می رد . من چه بی رحم و از روی دوست داشتن چه دیوانه وار بر غم و رنجی که تو آن را می پرستیدی افزودم . حتی با نگاه هم حرف می زدی ولی من با این غرور بی جا ٫ با این حس نا زیبای تردید تو را رنجاندم. و حال نمی دانم که چرا ٫ چرا از عذاب عشق تو در رنجم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

تو برای شاد بودن من هر کاری کردی و من در نهایت در برابر عشقت ٫ احساس پاکت و حس زیبا و بی دریغ دوست داشتنت ٫ در برابر منطق بی منطقت سر فرود آوردم .

چه شور آفرین بود که سهم هم ٫ حق هم هستیم . خورشید برای غروب کردن و ستاره ها برای خود نمایی در تاریکی دلپذیر آسمان از ما اجازه می گرفتند . دنیا زیر پای ما بود . همه چیز زنده ٫ جاری ٫ پر هیاهوی و بی نظیر بود . برای عبور از جاده ها و به هم رسیدن لحظه ها به تپش مجبور می شدند.    

درختان به نظاره می ایستادند  و آبشار سکوت می کرد.باغ خنده هامان لبریز از یاسمن بود.حس با هم بودن شب را فراری می داد.

اما ..........................................................................

ناگهان ضرب زمان از پای در آمد ٫ درختان خم شدند ٫ خورشید تلسم شد و برای ابد غروب کرد و شب روز نشد .گل هم نفسی ما پژمرد .حصار غم تنگتر شد .ابر سیاه و سرد جدایی زود باریدن گرفت .گریه های بی امان و پنهان ما را کسی ندید . کسی به ما لبخند نزد و سرنوشت عشقمان بی فرجام به پایان رسید.

و آن روز نفرین شده ٫ آن روز پر از سوز ٫ آن روز سهمگین تیره بیدار شد .

آن روز..................................................

آن روز..................................................................................

چه کسی آرزو کرد بهار با هم بودن مان به این زودی خزان شود.

نفرین قلیم به آن که تو را از من گرفت . نفرین بر او که عشق مرا تباه کرد . نفرین بر او که سیاهی را برای ما دعا کرد . نفرین بر من که سکوت کردم . نفرین بر ما که همدیگر را از دست دادیم . نفرین . نفرین .نفرین .

پنجره ی قلبمان پر از خواهش به سوی نور باز شد ولی با تاریکی پر شد.

همه چیز به انتها ٫ به تاریکی ٫ به سکوت و به آخرین ضربان و تقلا پیوند خورد .

ای کوه پر غرور من چه سخت شکستیم و چه سنگین زیر آوار غصه ها خم شدیم .قلب من که روزی در حوالی تو به دنیا آمد اکنون از بی کسی پر شد .        و اکنون می سوزم از روزی که با دلی پر از غم و حسرت  تو برای من و من برای تو آرزوی خوش دلی کردیم و تو  چه مهربان و صبور مرا به صبوری صبر دادی .عشقمان کوتاه و غمهای مان طولانی شد .

اکنون ما در دیار غربت زندگی می کنیم و ناله ی غم انگیز را می شنویم . من و تو  رنج تنهایی را می دانیم و تجربه ی مه یخ زده را حس کردیم .حتی شیشه های دنیا از هرم تنهایی ما بخار گرفته .در این کویر بی کسی هوای تازه ای نیست.

از دوباره دیدنت و از اینکه چشمهای دیوانه دوباره ما را لو دهد می ترسم .

از دو باره خندیدن به تو می ترسم . از دوباره دیدنت.

عطر دل آویز روزان با هم بودن خواستنی است .

تمام شب بو ها ی عاشق نثار قلب پاکت.

تمام نغمه های بلبل کان برای تو ماندنی.

برای یافتنت در شب فانوس ستاره ها کم هستند پس ماه را باید مهمان کرد شاید هم خورشید شاید هم ....................................

ای دلخوشی من همیشه بمان. ای روح تو سبز تر از هر جه سبزی ٫ هر چه نور بمان. با تو این دل پرپر شدن را از یاد خواهد برد .

 کدامین رهگذر نشانی از تو دارد ؟ با کدامین صدا می توان تو را فریاد زد ؟ با کدامین لبخند تو را تمنا کرد ؟ کوچه ی دلم بی تو مرگ را فریاد می زند .با کوله باری از دلبستگی چه کنم ؟

دلم به بودن تو دل خوش است .اشکی که غلتید ٫ دردی که در صدا پیچید و چشمی که به راه چشم دوخت ٫ به امید از نو تازه شدن منتظر خواهد ماند . روزی غروب خیمه ی سنگین خود را از شهر دلم خواهد برد .حرفهای گم شده در لبهای بی رمق روزی پر از شور خواهند گفت  

گل همیشه بهار من یادمان باشد که سرنوشت من و تو این بود اما حق ما و سهم ما این نبود.

خوب من

 همه ی آرزوهای خوب مال تو .

 همه شبهای بی قراری ٫ غم تنهایی و این کویر یخ زده مال من .

سر دو راهی منتظر تو بودن مال من .

حسرت بی هم بودن مال من .

خواستنی من همیشه بمان .همیشه بمان .

همیشه

         اجازه هست عشق تو رو تو کــوچه ها داد بزنـم؟

                                      رو پشت بـــوم خــونــــه ها اســـمتو فریادبزنم؟


                   اجازه هست مــردم شهر، قــصه مـــا رو بـــدونن؟

                                         اســم منو ، عشق تو رو ، تــــوی کتــــابا بخونن؟


                                 اجــازه هست که قلبمو بــــرات چـراغونی کـــنم؟

                                         پــیش نگـــاه عاشقت، چشمامو قربونیکنـــم؟
 

                                اجــازه می دی تا ابد ســر بذارم رو شــونه هات؟
                                              

                                           روزی هزارو صد دفه ، بگــم که مــی میرم بـــرات؟


                        اجازه می دی که بگــم حــرف تـــرانــه هام تویی؟

                                               دلیـــــل زنــــده بــــودنم، درد بـــهانه هام تـــویی؟


                    اجــازه دارم به هــمه بگم کـــه تــــو مـــال مــنی؟

                                              سـتارتم ایــنو مــی گه،کــه تو ، تـــو اقبال منــی؟


                  اجــــازه هست تـــا ته مـــرگ منتظر تو بشــینم ؟

                                    تو رویــاهای صــورتیم، خودم روبـــا تــو بــبینم ؟


          اجازه هست جار بــزنم بگـم چقــد دوست دارم ؟

                                     بگـم مـی خوام بـخاطرت ســر بـه بـیابون بذارم ؟


      اجــازه هسـت بــرای تـو از تـه دل دیـوونه شــم ؟

                                      اجازه می دی که بگم همین روزای میای پیشم؟


      اجازه هست عکس تو رو ، رو صـورت مــاه بزنم ؟

                                   طـــلسم قــصه هامونو ، با داشــتن تو بشکــنم؟


        اجازه می دی که شبا همش بیام تـو خـواب تو ؟

                                    اون عکسی که باهم داریم جا بدمش تو قاب تو؟


              اجازه می دی قصه هام با عشق تو جون بگیره ؟

                                    چشـمای عاشقم واست روزی هـزار بـار بـمیره ؟


        اجازه می دی عشقمو همش بهت نشون بدم ؟

                                   پیش زمین و اسمون واسه تو دس تکــون بـدم ؟


       اجـازه مـی دی واسـه تـو قصـر طـلایی بسـازم ؟

                               بــا یـه صـدای مـخمـلی بـــرات لالایـی بسـازم ؟


       اجازه می دی که فقط تـو دنــیا بــا تــو بــمونـم ؟

                           هر چی که عــاشقانه بـود به خـاطر تو بخـونم ؟


     اجازه هست با بال تو پر بزنیم ، بریم بهشـت ؟

                            کاش نذاریم برنده شه،تو بازی ما،سرنوشـت ؟


   اجـازه هست با افتخـار آهنگ ساز من بشـی ؟

                      تو فصل سـخت زندگـی باز گل نـاز مـن بشـی؟


 اجازه هست پنـاه من گرمـی آغوشـت بشـه ؟

                                هراسمی جزاسـم خودم،دیگه فراموشت بشه؟


  اجـــازه مـی دی پاییــزوپــر از تولــدت کنـــم ؟

                                 بیـــامــو مــاه اذروپیشــکشـی خــودت کــنم ؟


      اجازه هست؟بگوکه هست من همشودارم میگم

                                   بــا تو بــه آسمون مــی رم بـا تـو یه ادم دیـگهم


           اجـازه هستیه لحظه هم دیگه ازت جدا نشم؟

                             گول گـلارو نخـورم، محــو ســتاره ها نشــم ؟


                اجازه می دی که بگم، مـن مال تو، تـو مـال من؟

                                       من از توخواهش می کنم که زیر وعده هات نزن


               اجــازه ی تــو دسـت تـو، اجـازه مـن دسـت تو

خنده ی من خنده ی تو ، شکست من شکست تو ...!!!!

 

   

زندگي يك گل سرخ است پر ازعطر پرازخار پرازبرگ لطيف يادمان باشد اگر گل چيديم عطر وخار وگل وبرگ همه همسايه ي ديوار به ديوار همند

 ای کاش به دل کسی پا نمی  گذاشتم

                                       و کسی به دلم پا نمی ذاشت.

                              ای کاش اگر کسی به دلم پا می گذاشت

                                      دیگه دلم رو تنها نمی ذاشت.

                              ای کاش اگه یه روز دلم رو تنها می گذاشت

                                     رد پا هاشو روی دلم جا نمی ذاشت

         

وقتي ميشي نياز من اگه نباشي پيش من

 

اشكاي چشمامو ببين كه مي ريزه به پاي من

                                                       بازم كه بيقرارمو دلواپس نگاه تو

 

                                                       تموم هستي مني بمون هميشه پيش من

اگه شدم عاشق تو نذار كه بي تاب بمونم

 

لالايي شبام تويي نذار كه بي خواب بمونم

                                               دارم برات شعر مي خونم شايد به يادم  بمونی

 

                                                فقط يه چيزی ازت مي خوام هميشه عاشق بموني

                       

                       

         

 

 

 

 

 

عشق فراموش کردني نيست بلکه بخشيدني است عشق گوش دادن نيست بلکه درک کردن است عشق ديدن نيست بلکه احساس کردني است عشق جازدن و کنار کشيدن نيست بلکه عشق صبر داشتن و ادامه دادن است

 

 

من اگر برخیزم.........

             تو اگر برخیزی........

                   همه برمی خیزند...........

تو اگر بنشینی........

             من اگر بنشینم ..............

                   چه کسی برخیزد............

زندگي شايد يک خيابان درازست

                           که هر روز زني با زنبيلي از آن مي گذرد

 

زندگي شايد ريسماني ست که مردي با آن

                                خود را از شاخه مي آويزد

 

زندگي شايد

                طفلي ست که از مدرسه بر مي گردد

 

يا عبور گيج رهگذري باشد

                 که کلاه از سر بر مي داردو به رهگذري ديگر

                                                       با لبخندي بي معني مي گويد : "صبح بخير"

 

زندگي شايد آن لحظه مسدودي ست

                       که نگاه من در ني ني چشمان تو

                                                       خود را ويران مي سازد

 

و در اين حسي است

                         که من آن را با ادراک ماه

                                              و با دريافت ظلمت خواهم آميخت

 

آه....

           سهم من اين است

                                      سهم من اين است

 

سهم من ، آسماني ست که با آويختن پرده اي

                                                        آن را از من مي گيرن

  اگه چشمات بگن آره...... 
    رخت هر جنگ و مي پوشم
               کوه و ميذارم رو دوشم
                       موج و از دريا ميگيرم
                               شيرهء سنگ و ميدوشم
                                       ميارم ماه و تو خونه
                                                مي گيرم باد و نشونه
                                                       همه خاک زمينو
                                                              مي شمُرم
دونه به دونه
                                                                  اگه
چشمات  بگن آره
                                                                  هيچ
کدوم کاري نداره 
                                                                دنيارو
کولم ميگيرم
                                                       روزي صد دفعه مي
ميرم
                                                ميکَنم ستاره هارو
                                       جلوي چشات ميگيرم
                             چشات حرمت زمينه
                       يه قشنگ نازنينه
             تو اگه بخواي نذارم
       هيچ کسي تورو ببينه
   اگه چشمات بگن آره
   هيچ کدوم کاري نداره
          چشم ماه و در ميارم
                  يه نورده بون ميذارم
                         عکس چشمت و ميگيرم
                                 جاي چشم اون ميذارم
                                          آفتاب و بَرِش ميدارم
                                                 واسه چشمات در ميذارم
                                                        از چشات آينه
ميسازم
                                                                با خودم
برات ميارم
                                                                   اگه
چشمات بگن آره
                                                                  هيچ
کدوم کاري ندار

 

می رسد روزی که بی من لحظه ها را سر کنی

 

می رسد روزی کهمرگ عشق را باور کنی

 

می رسد روزی که تنها در کنار عکس من

 

شعرهای کهنه ام را مو به مو از بر کنی

 

 

توی رگبار سیاهی حسم انگار تازه مونده              اون نگاه سردت اما قلب گرممو سوزونده

من نگاهم ساده بود اما قلب تو ساده ندیدم            جز فریبو حس قربت من از عشقمون نچیدم

تو نخواستی تا همیشه قدر بودنو بدونی               سرنوشت ما همین بود من و تو تنها بمونیم

من و بارون تو خیابون داریم از فردا می خونیم                   که دوباره نکنه باز تنها بمونیم

اشک چشمامو می ریزم پشت پای تو عزیزم       تا شاید یه روز دوباره عشقو تو نگاهت بریزم

وقتی که تو پیچ جاده آخرین نگاهتو کردی     دل من یه لحظه لرزید فکر می کردم بر می گردی

فکر می کردم جای عشقت کینه تو صدام بمونه            از تو و نگاه آخر از منو موندن بخونه

بعد از اون خدانگهدار زندگیم تیره و تاره          ولی عشقت توی سینه ام مثل همیشه موندگاره

من و بارون تو خیابون داریم از فردا می خونیم                   که دوباره نکنه باز تنها بمونیم

               

از روزی که رفتی دلم داره میترکه

چی بگم یعنی چی میتونم بگم

توای که تمام زندگی من بودی حرفای منو باور نکردی میخوای دیگراباور کنن

اخه چرا ...

مگه چی شد که یهو همه چیرو زدی بهم

اخه یزید داغونم کردی

هر وقت که میبینمت باز داغ دلم تازه می شه

وقتی فوشت می دادم  انگار زمین دهن بازکردو منو با تمام عشقم به تو. بلعید

وقتی اشکات سرازیر میشه میخوام بمیرم

چشام که بهت می افته زندگی یادم میره

اون خنده هات که یادم می افته دلم میترکه

اخه بی معرفت این ه  رسم عاشقی

این بود جواب من

هرکی ازم می پورسه دوسش داری میگم نه

اره میگم نه ولی تا اخر عمرم دوسش دارم

دیوانه وار دوسش دارم

همه زندگیم فدای یه لحظه خوشیش

همه یه دنیا فدای اون چشاش

اما راه من دیگه ازش جداست

اینوووووو  بدون هنوزم که هنوزه 

                            دوستت دارم 

 

 هم آخر توانستی به قلبم داغ بگذاری

و عشق آتشینم را ز سردی هیچ انگاری

تظاهر بود گفتی : تو را من دوست دارم

ندانستم به غیر از من کسی را زیر سر داری

همواره یاد تو همزاد چشمان تر من بود

چه هنگامی که می خوابم چه در اوقات بیداری

تو دنیای دلم بودی چرا ترک وفا کردی

که خون و اشک از چشمم می شود جاری

به دیده یاد سبزت را همیشه آب خواهم داد

اگر چه جای دل سنگی درون سینه ات داری

به پایت زندگانی را فنا کردم نمی دانی

ندارم دل که بینم از دو چشمت اشک غم باری

شکایت های قلبم را دوباره سرخ می گیرم

که زردی نگاهم را به روی خود نمی آری

 

 

آسمون اگه عاشق زمین نبود تو کتاب زندگی حالا اسمی از بارون نبود

دیگه هرگز نمی بارید روی تن تشنه ش دیگه اشکاش بی پایان نبود

دریا با همه آرامشش از داد آدما پریشون نبود

خورشید اگه می شد قصه بگه آتش تنش سوزان نبود

ماه به دنبال یک گم شده هرشب تو آسمون سر گردان نبود

زمین اگه عاشق زندگی نبود جون دادن به کویر براش آسون نبود........

یکی نیست بهش بگه آخه دیوونه اگه عاشقت نبود 

که به زمین و زمون گیر نمی داد............

 

  وفادار

             بگذار كه در حسرت ديدار بميرم     

           در  حسرت  ديدار تو بگذار بميرم

                 دشوار بود مردن وروي تو نديد    

              بگذار  به دخواه  تو دشوار  بميرم

                 بگذاركه چون مرغان شباهنگ       

           در وحشت و اندوه شب تار بميرم

               بگذاركه چون شمع كنم پيكر خود آب    

           در بستر اشك افتم  و ناچار بميرم

            بگذارچو خورشيد گدازنده مسفا 

          در دامن شب با تن  تب دار  بميرم

               بگذارشوم سايه ايوان بلند  

            سويت  خزم و گوشه  ديوار  بميرم

              مي ميرم از اين درد كه جان دگرم نيست   

              تا از  غم  عشق تو  دگر  بار بميرم

              تا بوده ام اي دوست وفا دار تو بودم   

            بگذار   بدان   گونه   وفادار   بميرم

قلبم یک در میان برای خودم می زند

نزدیک ترین آدم ها به یک دیگر، مسافرین اتوبوس هستند

با سکوت سرگرم گفت و گوی یک طرفه هستم

قلبم برای شنیدن ضربان قلبت سکوت می کند

عاشق نوزادی هستم که در واپسین دم حیاتم متولد می شود

در خروجی وجدانش را پشت سر گذاشت

برای پیدا کردن خودم انتظارت را می کشم

غم، کلکسیون خنده ام را به سرقت برد

 

در  همان لحظه اول كه تو را د

يدم عاشقت شدم , عاشق آن چهره ماهت

شدم , عاشق آن  چشمهاي زيبايت شدم ، عاشق آن قلب تنهايت شدم . در

همان لحظه بياد ماندني دلم به

دست و پايم افتاده بود كه بيايم با تو درد و دل كنم ، مي خواهم بگويم

دوستت دارم ، عاشقت هستم .

دلم ميخواهد با تو به آسمان پر از ستاره پرواز كنم وهمه ستاره ها را دسته

دسته بچينم وبه تو بدهم .

دلم مي خواهد مهتاب شوم در اوج آسمانها وشبها بر رويت بر روي چهره ماهت كه تازه دلم عاشقش شده بتابم .

لحظه اي كه من با تو آشنا شدم ، بهترين لحظه زندگي ام بود ، آغاز يك

زندگي بود آغاز عشق  و عاشق شدنم با تو بود .

فقط يك چيزي در دلم مانده كه موقع درد ودلهايمان به تو خواهم گفت.

ميخواهم بگويم دوستت دارم…

ولی نمیگویم چون نمی خواهم آن چشمهای زیبایت تبدیل به خاطره شود

 

دوست دارم،  همچنان فریاد عشقت در کوچه ی قلبم بپیچید!

دوست دارم، با آب حوض دلت وضو سازم ونماز عشق را بر سجاده ی سرخ قلبت به جای آورم!

دوست دارم، مروارید عشق را در دریای قلبت بیابم!

دوست دارم، همیشه ،همچون کبوتر عاشق در آسمان افکارت پرواز کنم!

دوست دارم، هم رنگم باشی!

دوست دارم، کنارم باشی!

دوست دارم، با من باشی!

                                                             دوست دارم،...

حرف ها، گرفتند بوی دروغ

                                ستارگان سرخ عشق

                                 شدند آهسته بی فروغ

                    قلب هایمان

                                سرشار از هیچ

                         عشق هایمان

لبریز از پوچ

                                  حقیقت دارد

                                                             من و تو گم شدیم!

 

 

براستی چرا بسیاری از انسانها از عشق ورزیدن عاجزند.؟

هر كودكي كه به دنيا مي‌آيد, بيشترين عشق ممكن و گاه حتي عشقي فراتر از ظرفيت

انساني را در وجود خود نهفته دارد. وجود او لبريز از عشق است. گويي از جنس

عشق ساخته شده است

عشق, گلي است بسيار ظريف و شكننده كه بايد محافظت, تقويت و آبياري شود. فقط

در اين صورت است كه مي‌توان آن را قوي و محكم كرد. عشق نهفته در وجود كودك

نيز _ مانند خود او _ بسيار شكننده است. فكر مي‌كنيد اگر كودكي را به حال خودش

رها كنند, زنده خواهد ماند؟ انسان موجودي بسيار ناتوان و بي‌دفاع است. اگر كودكي

را به حال خودش رها كنند, شانس زنده ماندن او تقريباً به صفر مي‌رسد. او مي‌ميرد و

اين دقيقاً همان اتفاقي است كه براي عشق مي‌افتد. عشق هم اگر تنها بماند, مي‌ميرد و

اين اتفاقي است كه افتاده, عشق را تنهاگذاشته اند

خطر طرد شدن از طرف والدين هميشه در ذهن كودكان وجود دارد. بعضي والدين

هميشه فرزندشان را تهديد به طرد كردن و رانده شدن مي‌كنند: «اگر حرف‌شنو نباشي,

اگر درست رفتار نكني, مي‌اندازيمت بيرون!» خب, طبيعي است كه كودك مي‌ترسد.

طرد شدن؟ آن هم در اين دنياي وحشي؟ اينجاست كه كودك شروع به سازش و كنار

آمدن مي‌كند. و بتدريج تبديل به آدمي كلك و حقه‌باز مي‌شود. كه براي رسيدن به

هدف‌هايش تقلب مي‌كند.

او نمي‌خواهد بخندد ولي وقتي مادر را مي‌بيند و دلش شير مي‌خواهد, مي‌خندد. اينجا

ديگر وارد دنياي سياست مي‌شويم _ الفباي سياست از همين جا شروع مي‌شود. رفته

رفته احساس انزجار در دل كودك ريشه مي‌دواند زيرا محبت و احترامي دريافت

نمي‌كند. در دل احساس يأس و نوميدي مي‌كند زيرا به او, آن طور كه هست, عشق

نمي‌ورزند. فقط در صورت انجام كارهاي خاصي كه پدر و مادر به آن اعتقاد دارند

لطف و محبت شامل حالش خواهد شد. پس نتيجه مي‌گيريم كه عشق, شرط و شروط

دارد. كودك به همان صورت كه هست, شايسته‌ي عشق نيست. ابتدا بايد شايستگي خود

را ثابت كند و آنگاه از عشق پدر و مادر بهره‌مند ‌شود.

بنابراين براي اينكه شايستگي خود را ثابت كند شروع به رفتارهاي تصنعي و دروغين

كرده, ارزش‌هاي ذاتي و دروني خود را از دست مي‌دهد. عزت نفس او بتدريج از بين

مي‌رود و احساس بي‌لياقتي و ناشايستگي مي‌كند. شايد حتي گاهي اوقات اين فكر به

سرش بزند كه: «آيا اينها والدين واقعي من هستند؟ نكند من را از سر راه آورده باشند؟

احتمالاً دارند نقش بازي مي‌كنند, زيرا به نظر من عشق و علاقه‌ي حقيقي‌اي در كار

نيست.» هزاران بار صورت كريه خشم را در چشم‌ها و چهره‌ي والدين مي‌بيند, آن هم

براي اتفاق‌هاي ناچيز. در نظر او, بروز چنين خشمي كاملاً بي‌مورد و نامتناسب است.

نمي‌تواند باور كند و چنين رفتارهايي را غيرمنصفانه مي‌پندارد. ولي در نهايت بايد

تسليم شود, بايد سر خم كند و جبر و ضرورت موجود را بپذيرد. اين چنين است كه

بتدريج گنجايش او براي عشق ورزيدن از بين مي‌رود.

عشق فقط با عشق رشد مي‌كند. عشق محتاج بستري عاشقانه است _ اين را بايد به

عنوان مهم‌ترين و بنيادي‌ترين اصل به خاطر داشت. عشق, تنها در بستري عاشقانه

قادر به رشد و فزوني است. عشق تحت تأثير امواج و بازتاب‌هاي عاشقانه در محيط,

پرورش مي‌يابد. اگر پدر و مادر هر دو عشق بورزند, آن هم نه فقط به كودك, بلكه به

يكديگر نيز, اگر عشق در فضاي خانه جاري باشد, آنگاه كودك هم‌ چون موجودي از

خميره‌ي عشق رفتار مي‌كند و هيچ‌گاه اين سوال كه: « عشق چيست؟» برايش پيش

نمي‌آيد. او معني عشق را از همان اول درمي‌يابد, زيرا عشق تبديل به شالوده و

خميره‌ي وجود وي مي‌شود

من نمي‌توانم عشق را تعريف كنم؛ براي عشق تعريفي وجود ندارد. عشق همچون

تولد, مرگ, خدا و مراقبه, يكي از آن چيزهاي توصيف‌ناپذير است. آن را نمي‌شود

تعريف كرد _ حداقل من كه نمي‌توانم.

مردم فكر مي‌كنند فقط زماني مي‌توانند عشق بورزند كه شخص دلخواه خويش, يعني

كسي كه از نظر آنها سزاوار عشقشان باشد را يافته‌ باشند _ چنين طرز فكري چرند

است! _ مطمئن باشيد كه هرگز چنين شخصي را پيدا نخواهيد كرد. مردم مي‌گويند فقط

زماني حاضرند عشق بورزند كه مرد يا زن ايده‌آل و كاملي را بيابند _ اين هم

مزخرف است. هرگز چنين مرد يا زني را پيدا نخواهي كرد, زيرا مرد يا زن كامل

اصلاً وجود ندارد. اگر هم وجود داشته باشد, مطمئن باش كه براي عشق تو اهميتي

قائل نخواهد شد و زحمت درگير‌شدن با آن را به خود نخواهد داد!

داستان مردي را شنيده‌ام كه تمام زندگي‌اش را مجرد ماند, براي اينكه در جست‌وجوي

زني در منتهاي كمال بود. وقتي كه هفتاد سالش شد, يك نفر از او پرسيد: «تو تمام اين

سرزمين را در جست‌وجوي زن كامل زير پا گذاشتي؛ آيا واقعاً نتوانستي چنين زني

پيدا كني؟ حتي يك نفر را؟

پيرمرد بسيار غمگين شد. گفت: «چرا. يك بار به چنين زني برخورد كردم, يك زن

كامل به تمام معناآن شخص پرسيد: «خب, پس چه شد؟ چرا با او ازدواج نكردي؟»

چهره‌ي پيرمرد از قبل هم غمگين‌تر شد. گفت: «والله چه بگويم؟ او هم در

جست‌وجوي مرد كامل بود.»

براي جاري شدن و رشد كردن در بستر عشق, نيازي به كمال مطلوب نيست. عشق

هيچ ربطي به اين مقوله ندارد. انسان عاشق صرفاً عشق مي‌ورزد, همان‌طور كه يك

انسان زنده نفس مي‌كشد, مي‌نوشد, مي‌خورد و مي‌خوابد.

انسان زنده به معناي واقعي, انساني است كه از صميم قلب عشق مي‌ورزد. تو هيچ

وقت نمي‌تواني بگويي: «فقط در صورتي حاضرم نفس بكشم كه هوا تميز و عاري از

هر‌گونه آلودگي باشد». همه‌ي ما در شهر آلوده‌ي تهران و يا هر جاي ديگري كه

هوايي كثيف و مسموم دارد, به نفس كشيدن ادامه مي‌‌دهيم و نمي‌توانيم به اين دليل كه

هوا آن طور كه دلمان مي‌خواهد نيست, از اين كار اجتناب كنيم. زماني كه واقعاً

گرسنه باشي, هر چه گيرت بيايد مي‌خوري. اگر از تشنگي در حال مرگ باشي,

تقاضاي كوكاكولا نمي‌كني بلكه هر آشاميدني كه دستت بيايد مي‌نوشي _ حتي آب

كثيف.

انسان زنده به معناي واقعي نيز صرفاً عشق مي‌ورزد. عشق ورزيدن جزئي از اعمال

حياتي اوست.

بنابراين هيچ گاه در پي كمال مطلوب نباش. در غير اين صورت, عشق در زندگي تو

جريان پيدا نخواهد كرد و در نتيجه تو تبديل به موجودي سرد و عاري از احساس

خواهي شد. آدم‌هايي كه تنها به دنبال كمال مطلوب هستند. به طور طبيعي بي‌احساس و

روان‌رنجور مي‌شوند. اين افراد حتي اگر عاشق يا معشوقي هم بيابند, توقع دارند كه

طرف مقابل, از هر لحاظ كامل باشد و چنين توقعي به نابودي عشق مي‌انجامد.

به محض اينكه مردي عاشق يك زن يا زني عاشق يك مرد مي‌شود, انتظارات شروع

مي‌شوند. زن انتظار دارد كه حالا چون مرد عاشق او شده, پس بايستي انساني صد در

صد كامل باشد. انگار كه مرد بيچاره مرتكب گناه شده است! مرد هم براي اينكه

خواسته‌ي زن را اجابت كند, ناگهان حد و حدود خويش را رها كرده همه چيز را ناديده

مي‌گيرد. او ديگر نمي‌تواند انسان باشد؛ يا بايد تبديل به يك سوپرمن شود و يا اينكه راه

تظاهر و تقلب را در پيش گيرد. طبيعتاً از آنجايي كه سوپرمن شدن كاري است بس

دشوار, بنابراين همه راه دوم را انتخاب مي‌كنند. آنها شروع به تظاهر و نقش بازي

كردن مي‌كنند و به نام عشق, به يكديگر كلك بازي مي‌زنند.

بنابراين هيچ‌گاه توقع كامل بودن از كسي نداشته باشيد. شما اصولاً حق نداريد هيچ

توقع و انتظاري از كسي داشته باشيد. اگر كسي تو را دوست دارد, از او سپاسگزار

باش, ولي چيزي از وي طلب نكن _ زيرا او هيچ اجبار و الزامي براي دوست داشتن

تو ندارد. عشق ورزيدن هم چيزي شبيه معجزه است؛ مشاهده‌ي اين معجزه كافي است

تا تو را دچار شور و هيجان كند.

ولي بيشتر مردم تحت تأثير اين معجزه قرار نمي‌گيرند. آنها عشق را در برابر چيزهاي

كوچك و ناقابل قرباني مي‌‌كنند. آنها در حقيقت, علاقه‌‌اي به عشق و شور و شوق آن

ندارند بلكه بيشتر در پي ارضا كردن غرور و خودخواهي خويش هستند. در صورتي

كه شادماني و طرب عشق, از همه چيز مهم‌تر و ارزشمندتر است.

عشق ورزيدن هم مثل نفس كشيدن, عملي حياتي است. وقتي به كسي عشق مي‌ورزي,

نبايد از او توقع داشته باشي و چيزي مطالبه كني؛ چرا كه با اين كار همه‌ي درها را به

روي خويش مي‌بندي. انتظاري نداشته باش. اگر چيزي گيرت آمد, قدرشناس و

شكرگزار باش و اگر هم نيامد, بدان كه حتماً نياز و اقتضايي براي آن وجود نداشته

است.

مردم را نگاه كن, ببين كه چه‌طور همه چيز را حق بديهي خود مي‌پندارند و قدرنشناس

هستند. بعضي‌ها وقتي همسرشان غذا را آماده مي‌كند, حتي زحمت تشكر كردن هم به

خود نمي‌دهند. من نمي‌گويم كه تشكر را بايد حتماً در قالب كلمات ادا كني, ولي سپاس

مي‌تواند دست كم در چشم‌هاي تو مشهود باشد. اما خيلي‌ها زحمتي را كه همسرشان

براي آنها مي‌كشد, حق بديهي خود مي‌پندارند. چه كسي چنين چيزي به شما گفته؟

وقتي شوهر دنبال كار مي‌رود و براي امرار معاش خانواده پول درمي‌آورد, زن

بندرت از او تشكر و قدرشناسي مي‌كند, زيرا اين طور مي‌پندارد كه اين وظيفه‌اي است

كه مرد بايد انجام دهد. در چنين محيطي عشق چگونه مي‌تواند رشد كند؟ عشق نيازمند

محيطي عاشقانه است, محيطي كه در آن قدرشناسي و سپاسگزاري و خشنودي

حكمفرماست. عشق نيازمند فضايي عاري از توقع و انتظار است.

و اما آخرين نكته؛ بهتر است به جاي اينكه فقط به فكر گرفتن باشيد, به بهره‌مند كردن

ديگران از آنچه برايتان واقعاً ارزشمند و خوشايند است, بپردازيد. اگر بدهيد,

مي‌گيريد؛ راه ديگري وجود ندارد. بيشتر مردم در پي اين هستند كه چگونه بقاپند و به

چنگ بياورند. همه مي‌خواهند بگيرند و به نظر مي‌رسد كه كسي از دادن و بخشيدن

لذت نمي‌برد. مردم با اكراه مي‌بخشند؛ اگر هم ببخشند, براي اين است كه در ازايش

چيزي بگيرند. انگار كه دارند معامله مي‌كنند. آنها هميشه حواسشان جمع است تا بيش

از آنچه كه مي‌دهند, به دست بياورند و اين چيزي نيست جز كاسبي و معامله!

ولي عشق, معامله نيست. بنابراين با عشق كاسبكارانه برخورد نكنيد. در غير اين

صورت, زندگي را همراه با عشق و ديگر زيبايي‌هاي آن از كف مي‌دهيد. هيچ كدام از

زيبايي‌هاي واقعي دنيا با داد و ستد به دست نمي‌آيد. معامله و كاسبي با عشق, يكي از

زشت‌ترين چيزها در دنياست. ولي جهان هستي, هيچ چيز درباره‌ي معامله و داد و ستد

نمي‌داند. شكوفه دادن درخت‌ها, درخشيدن ستاره‌ها, اينها هيچ كدام ربطي به كاسبي

ندارند؛ نه لازم است پولي براي آنها بدهي و نه كسي از تو چيزي طلب مي‌كند.

پرنده‌‌اي كه پشت در خانه‌ي تو مي‌نشيند و نغمه‌اي خوش سر مي‌دهد, از تو تقاضاي

دريافت تقديرنامه يا چيز ديگري نمي‌كند. پرنده نغمه‌اش را مي‌خواند سپس با رضايت

و شادماني و بدون آنكه نشاني از خود بر جاي بگذارد, پر مي‌كشد و مي‌رود. عشق نيز

اين‌گونه رشد مي‌كند؛ ببخش, و در انتظار پاداشي براي بخشيدن عشق نباش

عشق مي‌آيد, عشق هزاران برابر مي‌آيد, ولي بايد خودش بيايد. نبايد آن را مطالبه كني,

زيرا در اين صورت هرگز نمي‌آيد. اگر عشق را به زور بطلبي, در حقيقت آن را از

بين مي‌بري. بنابراين فقط ببخش. در آغاز اين كار سخت به نظر خواهد رسيد. زيرا

در طول زندگي به تو آموخته‌اند كه بگيري, نه اينكه ببخشي. در ابتداي كار, بايستي با

خودخواهي دروني خويش بجنگي. عضلاتت سخت شده‌اند, سرما بر قلبت سايه افكنده

است, بي‌روح و بي‌احساس شده‌اي. ولي هر قدم كه در اين نبرد به پيش بگذاري, راه

برايت هموارتر مي‌شود و بتدريج يخ‌ها ذوب شده, رودخانه‌ي عشق در تو جريان

مي‌يابد.

انسان بالغ در تنهايي خويش شاد است _ تنهايي او چون ترانه‌اي خوش است, تنهايي او

يك جشن است. انسان بالغ كسي است كه مي‌تواند با خودش شاد و خوشبخت باشد.

تنهايي او به معناي غريبي و بي‌كسي نيست. تنهايي او مراقبه و خلوت كردن با خود

است.

پس در وهله‌ي اول, ياد بگيريد كه شخصيتي مستقل و منحصر‌‌به ‌فرد داشته باشيد. در

وهله‌ي دوم, هيچ گاه در پي كمال مطلوب نباشيد و از هيچ كس و هيچ‌چيز توقعي

نداشته باشيد. به مردم عادي عشق بورزيد. مردم عادي هيچ چيز از ديگران كم ندارند.

در حقيقت همه‌ي اين مردم به ظاهر عادي, استثنايي هستند, زيرا هر انسان به نوبه‌ي

خويش منحصر‌به فرد و بي‌بديل و شايسته‌ي احترام است

خواستم زندگي کنم در را بستند. ميخواستم ستايش کنم گفتند :خطرناک است ميخواستم عاشق شوم گفتند: گناه است. ميخواستم گريه کنم گفتند: بهانه است. ميخواستم بخندم گفتند: ديوانه است. به راستي سخن گفتم، گفتند: بيهوده است. پس فرياد زدم زندگي را نگه داريد ميخواهم پياده شوم

 حکایتی است عارفانه زیستن و عاشقانه سوختن چگونه تو را به پای تفسیر نشانم که تو فراتر از آنی که در قالب کلمات ناتوان درآیی.نه.نه.تو حتی در جام خیاله من نمی گنجی تو دریای تو عرفانی و من یک رودی کوچک که به شوق رسیدن به دریا باید سفر را آغاز کنم

^{بگذار تا زمانی کوتاه}

^{در اقیانوس مواج چشمان افسانه سازت}

^{غوطه ور شوم}

^{بگذار تا به اندازه همان زمان کوتاه}

^{یکبار دیگر}

^{در اسطوره بی انتهای عشق تو}

^{خود را تفسیر کنم}

^{بگذار تا لحظاتی چند نگاه ساقی وشت}

^{با پیاله ای لب به لب از چشمان می گونت}

^{مست مستم کند}

^{آنچنان که ساقی و ساغر و جام را}

^{جملگی با هم سر کشم}

^{و آنچنان که همه هستی را}

^{پست تر از این مستی الست گو در یابم}

^{و باز آنچنان که}

^{تا ابدیتی}

 

^{به درازای همان لحظه بهم گره خوردن نگاهمان}

^{در تو ذوب گردم}

^{فانی شوم}

^{نی شوم}

^{تا بالاخره در اين نی ستان نيستان}

^{تنها نفیروجود زیبای تو باشد}

^{که در نی وجودم}

^{نوائی از}

^{ترنم ترانه های روح انگیز نگاهت بنوازد}

^پس

^{برای یک بار دیگر هم که شده}

^{بگذار به مبدا اصیل وجودیم}

^{که همان چشمان حیات بخش توست}

^{باز گردم}

^و

^{فقط یکبار دیگر}

^{بگذار نگاهت کنم}

امروز بازم غریب شدم

                    بازم دلم تنگ شده

 نمی دونم چی می خواد

                    مثل بچه ها شده

 می دونم می خواد نازش کنم

                   می دونم میخواد زل بزنم تو چشاش

 میدونه که می دونم چشه

                  چارش یه شاخه گل رزه

 اما خودش میدونه کار من نیست

 
                                                چیدن گل

                      اما چشام...

  میخوان گریه کنن

                      بحال دلم

 آخه چشام دلشون میسوزه واسه دلم

                                    چون اونا می بینن دلتنگی هامو

                     وقتی دلم ابری میشه

             بارونش چشمامو خیس می کنه

                              غم

من وقتی به دنیا آمدم چیزی در گوشم طنین کرد و گفت :

تا آخر عمرت با تو خواهم بود .

گفتم تو کیستی : گفت من غم هستم .

خندیدم و گفتم : فکر کردم که غم عروسکی است که با آن بازی خواهم کرد .

بعد ها دیدم که من عروسکی هستم که غم با من بازی می کند .

شب را دوست دارم

   مانند غم است

غم را دوست دارم

چون جان من است

درخت غم به جانم کرده ریشه      به در گاه عسق نالم همیشه

گفته بودی نگویم تنهایم

نگویم بی توام

تنها نیستم، با توام

اما...

اما چشمهایم بی خوابند

تو را میجویند

اما دستهایم بی جانند

تو را میجویند

 

مرا ببخش

بی گناهم

اما بی قرار

بی قرارتر از همیشه

 

پاهایم ناشکیب در حسرت اند

عمر را با تو بپيمایند-جاودانه-

دستهایم بی تابند

دستهایت را بگیرند دوباره

چشمهایم بی خوابند

تو را بنگرند-بی صبرانه-

دلم بی تاب گشته

تورا می خواند هردم، دل دیوانه،

بازوانم منتظرند

تو را بفشارند-مردانه-

 

تنها نیستم، با توام

اما...

چگونه باور کنم

 

مرا ببخش

گفته بودی نگویم تنهایم

نگویم بی توام

 

مرا ببخش

بی گناهم

اما بی قرار

بی قرارتر از همیشه

 

تنها نیستم، با توام

زیرا، در خلوت خویش

بی باک از حسادتهای این زمانه

 تو را می سرایم عاشقانه

 

آری ...تنها نیستم، با توام

باورکن!

زیرا تصمیم من اين است

تو را بسرایم عاشقانه

هر بوسه ای که از دو لبم یار میدهد

عمر دو باره ایست که یکبار میدهد

 

ببوس از سر آن سرو سیمین تن تل به پای

به پای او چو رسی کار بوسه از سر گیر

 

پایت بگذار تا ببوسم

چون دست نمیرسد در آغوش

 

کاش میدانستم درآن سوی نگاهت چه رازی نهفته است .

کاش میتوانستم بی پروا راز نهفته در سکوت را برایت  آشکار کنم .

و آواز تنهاییم را به گوش تمام رهگذران تقدیر برسانم .

کاش میدانستی که در نبود تو چگونه به آغوش سرد اندوه پناه بردم .

فقط برای یکبار قدم در گلستان خیالم بگذار رخصتی ده تا

بر تنهایی خویش خط بطلان بکشم و بگذار با تو فراموش کنم :

تهاجم اندوه را . . .